[One Short]Plans![1869/6918]

posted on 05 May 2011 00:02 by rinrin-crazy in KHR-FanFiction
 
.
 
 
 
.
 
 
 
.
 
 
 
.
 
 
 

TiTle: Plans!

Originate: Katekyo Hitman Reborn!

Author: Rinrin

Pairing: 1869[Hibari Kyouya x Rokudo Mukuro] 6918 [Rokudo Mukuro x Hibari Kyouya]

Rate: PG-13[ไม่แนะนำแก่สตรีมีครรภ์และคนชรา ส่วนเด็กวัยขบเผาะก็ปีนเก้าอี้ให้อายุถึงซะ!]

Warning:Yaoi,แฟนฟิคชั่นเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาของมังงะเรื่อง Katekyo Hitman Reborn! แต่ประการใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

Special Warning: อย่าวางใจแพร์ริ่งกับพล็อตเป็นอันดี...

Note:เนื่องในวันเกิดของฮิบาริซัง เลยอยากจะลองให้โอกาสคนสวยได้เสะกับเขาบ้าง...

 

*แฟนฟิคชั่นเรื่องนี้ใช้สับปะรั่วแสดงแทนที่สับปะรด กรุณาระวังความ ‘รั่ว’

**กรุณาเตรียมน้ำมาดื่มระหว่างอ่านเพราะมุขอาจฝืดไม่ลื่นคอจนต้องดื่มน้ำตาม..

 

 

 

ช้าชะมัด…

 

 

ร่างหนึ่งในความมือรำพึงในใจขณะที่มือข้างหนึ่งขยุ้มคอเสื้อของยูคาตะที่หลวมโพรกเอาไว้ แม้มองปราดเดียวก็คงรู้ว่านี้ไม่ใช่ไซด์ที่ร่างนั้นจะใส่สิ่งที่เป็นไปได้คงจะเป็นเพราะเหตุจำเป็น...หรือเหตุผลแอบแฝง...แต่หากดูจากดวงตาสองสีวิบวับของคนที่แฝงอยู่ในความมืดแล้วคงเดาออกว่าเป็นอย่างหลัง..

 

 

เสียงสาวเท้าเงียบเชียบของเจ้าของบ้านดังขึ้นอย่างผู้ดีเฉกเช่นทุกครั้งทำให้ผู้ที่อยู่ในความมืดตื่นตัวขึ้นมาหากเป็นนางจิ้งจอกหูคงต้องตั้งชันขึ้นมาอย่างไม่ต้องสงสัย ร่างบนเสื่อทาทามิที่อยู่ในชุดที่หลุดลุ่ยขยับจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เปิดเผยขึ้นอีกเล็กน้อย เสียงฝีเท้าสุดท้ายหยุดที่หน้าห้องสิ่งที่ร่างนั้นรอคอยกำลังจะมาถึง...

 

 

ครืด!!!!

 

 

ทันทีประตูบานเลื่อนกระดาษที่ถูกเปิดออก ปลายนิ้วของบุคคลผู้ซึ่งเป็นเจ้าของห้องก็พาดไปกดลงบนสวิตซ์ไปด้วยและนั่น...ก็เข้าล็อคของคนมากแผนการที่อยู่ในห้องนั่นพอดี...

 

 

ดวงตาสีนิลคมปราดมองไปรอบห้องที่คุ้นเคยอย่างเคยชินก่อนจะไปพบกับบางสิ่ง...ที่อาจจะไม่ได้น่ามองเลยสักนิด...

 

 

“สวัสดีครับ เคียวยะ

 

 

สิ้นคำทักทายเสียงเลื่อนของบานประตูก็ดังขึ้นอีกครั้งโดยที่เจ้าของห้องไม่ลืมที่จะปิดไฟก่อนจาก...

 

 

แผนV ยั่วยวนด้วยชุดยูคาตะที่หลุดลุ่ย ล้มเหลว

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

รายงานสถานการณ์เบื้องต้น... ‘โรคุโด มุคุโร่’ ผู้มั่นใจในหน้าตาและร่างกายของตัวเอง ต้องมีอันเริ่มจะหมดไฟด้วยสาเหตุจาก ‘นกโฉดจะขย้ำให้ตาย’ ที่ไม่ยอมกด(?)ตนเสียที...

 

 

“เราก็คบกันมาตั้ง 9 นาที 6 ชั่วโมง  8 วัน กับอีก 1 เดือน แล้วนะครับ ผมว่า...ในฐานะเสะเขาจะทำอะไร xxyy ซะบ้าง...”

 

 

ดั่งคำให้การของโรคุโด มุคุโร่ ที่ว่าคบกันได้เดือนกว่าแต่แม้หน้ายังไม่ค่อยมอง อันว่าด้วยผิดวิสัยของเซเมะ ว่าฮิบาริ เคียวยะ จอมขย้ำนั้น มีดีเพียงขยี้สัตว์กินพืชหรืออย่างไร? นอกจากนี้ สับปะรดไร่โกคุโยนั้น ยังตัดพ้อเสียงโศกต่ออีกว่า

 

 

“ความจริงเรื่องที่ไม่ค่อยมองหน้าผมก็ไม่เท่าไหร่หรอกครับ แต่เรื่องที่ไม่ยอม ooxx ซะทีนี่สิ ที่ผมยอมไม่ได้”

 

 

ฟังดูจากน้ำคำแล้วคงไม่พ้นออกจากปากของเคะแรดวัยเจริญพันธุ์ตกมันหวังโดนฟันเต็มแก่ สิ่งที่น่าแปลกคือฮิบาริ เคียวยะ มักจะไม่ได้สนใจสับปะรดหน้าสวยใจเคะที่หวังจะโดนเจ้าตัวกดแต่อย่างใด เรียกได้ว่าปล่อยปะละเลยทีเดียว แต่ครั้นพอถามว่าไปคบกันได้ยังไงโรคุโด มุคุโร่ ก็พูดเต็มปากเต็มคำว่า พญาทอนฟาแห่งนามิโมริเป็นคนออกปากขอคบเองเสียอย่างงั้น เจ้าตัวยังคงหมกมุ่นต่อไปว่าเห็นทีถ้าไม่ลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่างเห็นที Mission จะไม่มีทาง Complete สุดท้ายไม่ว่าใครก็คงตอบไม่ได้ว่าความจริงแล้วมันเป็นเพราะสับปะรดพันธุ์แรดนี่มัน ‘หมกมุ่น’ หรือว่า นกโฉดนั้น ‘ตายด้าน’ กันแน่...

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

“เฮ้อ...”เสียงทอดถอนใจแสนเศร้าจากร่างในชุดเครื่องแบบนักเรียนโกคุโย ดวงตาแสนสวยสองสีนั้นฉายแววหม่นหมองลงทุกที บรรยากาศในห้องรับแขกนั้นก็ยังคงเป็นเหมือนกับทุกวัน มีเพียงเสียงถอดใจของร่างบางเท่านั้นที่ดังอยู่เป็นห้วงๆ บุคคลที่เป็นเจ้าของห้องก็ยังคงจ้องมองผ่านกระดาษที่มีตัวหนังสือพรืดที่ไม่ว่าดูยังไงก็ไม่เห็นจะเร้าอารมณ์สักนิด ปกติเสะที่ดีควรจะถามสิ ว่าเป็นอะไร ไม่ใช่เอาแต่จ้อง ‘สิ่งพิมพ์แบนราบ’ แบบนั้นน่ะ!

 

 

“เออ...เคียวยะครับ...”

 

 

ไร้การตอบรับจากบุคคลที่ท่านเพรียกหา ฮิบาริ เคียวยะที่ดูเหมือนจะมีสมาธิกับวัสดุแผ่นเรียบสีขาวที่เรียกว่ากระดาษนั้น ขยับปากกาเล็กน้อยบอกไม่ได้เสียทีเดียวว่านั่นคือการตอบรับหรือเปล่า แต่หากจะรอการตอบรับเป็นเรื่องเป็นราวกับจากอีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะเป็นการหวังลมๆ แล้งๆ ไปเสียแล้ว

 

 

“ผมออกไปข้างนอกนะครับ”

 

 

ไม่ว่าจะบอกหรือไม่บอกก็ราวกับว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ใส่ใจอยู่แล้ว...และก็เป็นเพราะแบบนั้น...สับปะรดลูกนี้ถึงได้ ท้อถอยสุดหูรูด!

 

 

Oya Oya สับปะรดลูกนี้ไม่ได้ท้อทอยอะไรง่ายๆ ขนาดนั้นหรอก คนปกติน่ะ แผนA B Cไม่สำเร็จก็ล้มเลิกกันแล้ว  แต่เมื่อวานนี้เขาดำเนินการไปถึงแผนV เลยนะ! แม้จำนวนแผนจะใกล้ถึงตัวสุดท้ายของอักษรภาษาอังกฤษ มุคุโร่ก็ไม่หวั่น! เดินไปข้างหน้าอย่าหยุด สักวันนกโฉดต้องโฉบเขาไปกดแน่นอน! พยายามต่อไป โรคุโด มุคุโร่!

 

 

กิจกรรมของวันนี้ของโรคุโด มุคุโร่ ที่ออกมาเดินเล่นในโรงเรียนนามิโมรินั้น ก็ไม่ใช่อื่นใดนอกจาก ‘การศึกษาชีวิตเชิงนิเวศ’ แต่ถ้าจะถามว่านิเวศตรงไหน...ตอบได้ว่าเป็นนิเวศที่หมายถึงการเกี่ยวข้องกันของสิ่งมีชีวิตนั้นตอนนี้ดูเหมือนจะถูกมาใช้ในความหมายเชิง ‘ถ้ำมอง’

 

 

คู่รักประจำเดือนนี้ได้แก่คู่ของยามาโมโตะ ทาเคะชิ และโกคุเทระ ฮายาโตะ...ที่เขามักจะเห็นว่าโกคุเทระ ฮายาโตะมักจะเดินเหมือนกับเจ็บสะโพกอยู่เป็นเนื่องนิจ....แบบนี้มันต้องมีเคล็ดลับ! ถ้าเกิดเขาทำสำเร็จล่ะก็เขาจะเขียน ‘How to ทำยังไงให้เสะกด!’ ดังแน่ล่ะคราวนี้...

 

 

“ปล่อยชั้นนะ! เจ้าบ้าเบสบอลนี่!”เสียงใสๆ ตะโกนคำผรุสวาทออกจากปากเล็กๆ ช่างหน้าเอ็นดูเสียจริง ส่วนทางด้านนักเบสบอลร่างสูงผู้เป็นเซเมะนั้นก็ยังคงยิ้มระรื่นจนเห็นความเนียนฉายชัดในแววตา และหลอก ‘แต๊ะอั๋ง’ ไปเรื่อยอย่างเนียนๆ

 

 

“น่าๆ โกคุเทระ เดินไม่ค่อยไหวไม่ใช่เหรอ~”

 

 

หรือต้องโวยวายใส่หน้าเสะ...แล้วถึงจะโดนกด...?

 

 

สมองภายใต้กะโหลกที่ปกคลุมด้วยเส้นไหมสีน้ำเงินนั่นประมวลผลอย่างงงงันกับพฤติกรรมที่เข้าใจได้ยากของคู่รักวัยใสที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องเรียน ความจริงแล้วมุคุโร่ติดตามความประพฤติของคู่ใสแอบฉาวโฉ่นี้มาได้สักพักแล้ว แต่ก็ยังหาข้อสรุปให้ตัวเองไม่ได้ นอกจากปากแข็งและเนียนเทพ... ‘ทฤษฏีเคะซึน’ เขาแอบรู้สึกว่ามันจะไม่เข้าเค้าเท่าไหร่ ในเมื่อฮิบาริ เคียวยะ ไม่เคยจะเอ่ยปากถามอะไรสักอย่าง แน่นอนรวมถึงชวนคุยทั่วๆ ไปด้วย หรือจะเข้าข่าย มันไม่มีในทฤษฏี...หรือจะเป็นทฤษฏี ‘เมะซึน’...แต่เมะซึนก็ต้องมีเรื่องxxyyบ้างสิ...

 

 

“ตรวจสอบอยู่เหรอ มุคุโร่”

 

 

เสียงเด็กทารกทักจากด้านหลังชวนสะดุ้งอยู่ไม่น้อยนั่นทำให้เจ้าของชื่อสะดุ้งสุดตัว ปากกาจดข้อมูลในมือกระฉอกพร้อมๆ กับสมุด ยังดีที่คว้าไว้ทันไม่หกกระจายแบบในละครหลังข่าว มุคุโร่หันไปมองอัลโกบาเลโน่แห่งอรุณพลางส่งยิ้มแห้งๆ ให้ทั้งๆ ที่ริมฝีปากยังกระตุกนิดๆ

 

 

“มี...อะไรเหรอครับ...อัลโกบาเลโน่”

 

 

“ชั้นเห็นว่าช่วงนี้นายกำลังว้าวุ่น...”ทารกน้อยที่วัยไม่น้อยพูดอย่างมีเล่ห์นัยน์ ดวงตาที่ไม่ฉายความรู้สึกในความคิดของมุคุโร่ตอนนี้เหมือนกับกำลังหัวเราะเยาะทีเดียว สับปะรดพืชไร่หัวเราะเบาๆ อย่างเคยชิน ดวงตาผิดธรรมชาติประกายระยับราวกับว่าตัวเองนั้นกำลังได้เปรียบในบทสนทนา

 

 

“คุฟุฟุ...คุณเอาที่ไหนมาพูดว่าผมกำลังว้าวุ่นน่ะครับ ในเมื่อผมออกจะ...สบายดีขนาดนี้..”

 

 

คำพูดโกหกที่ใครๆ ก็รู้ว่าแหลเห็นๆ หลุดลอยออกมาจากริมฝีปากของผู้พิทักษ์สายหมอกแห่งวองโกเล่ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ซอยถี่ยิบเป็นออฟชั่นแสดงถึงความมั่นใจในคำพูดของตัวเองเสียจริง อัลโกบาเลโน่หน้าใสใจคดฉายยิ้มออกมาอย่างไม่น่าไว้ใจสักนิด...

 

 

“ชั้นมีทางออกให้...ไม่สนใจเหรอ?”

 

 

“เห....?”

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

ซาวาดะ สึนะโยชิกับเรื่องห่วยๆ บางที่มันก็ดูเป็นของคู่กัน แต่ว่าด้วยช่วงหลังที่มีติวเตอร์จอมโหดมาสอนความห่วยก็ลดลงเช่นกัน แต่ติวเตอร์ที่ว่านั้นจะชอบเอาเรื่องแปลกๆ มาเป็นกิจวัตรประจำวันอยู่เรื่อย ไม่ว่าจะเป็นการวิ่งหลบกระสุนปืนออกกำลังให้ร่างกายแข็งแรงหรือ