[Drrr]When I'll be mom[Shizaya]-6

posted on 11 Apr 2011 17:57 by rinrin-crazy
 

 .

 

 

.

 

 

.

 

 

ใครยังจำเรื่องนี้ได้อยู่บ้าง??....

ลืมกันไปแล้วเหรอ?...

งั้นกลับไปอ่านอีกทีที่ลิงค์ด้านล่างนะก๊ะ

ใครเพิ่งเข้ามาครั้งแรกก็อ่านช่วงต้นๆ ด้วยเน้อ

[Intro] - [1] - [2] - [3] - [4] - [5]

 

Chapter-6

 

Author: Rinrin

Originate:Durarara!!!

Pairing:Hewajima Shizuo x Orihara Izaya

Rate: PG-13

Warning:Yaoi,แฟนฟิคเรื่องนี้ไม่ได้มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับการ์ตูนเรื่อง Durarara!! แต่ประการใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

Note : ตอนนี้มีแต่เรื่องบนเตียงล่ะ...

 

 

 

“อือ...”

 

 

 

เสียงครางอือในลำคอเบาๆ เมื่อแสงสีทองกระทบดวงสวยที่ยังตกอยู่ในห้วงนิทรา เจ้าของดวงหน้านั้นครวญเบาๆ แล้วเบือนหลบไปซบกับหมอนนุ่มสัมผัสรอบด้านผิดแปลกไป แต่ดูเหมือนว่าคนที่กำลังนอนจะไม่ได้สนใจมันมากนัก แขนเพรียวข้างหนึ่งยกขึ้นคว้าหมอนข้างที่ควรจะอยู่ใกล้มือขึ้นมาเพื่อบังแสงตะวันที่ทอลงมา แต่ก็ต้องขมยวดคิ้วมุ่นเมื่อไม่พบสิ่งที่ควานจะอยู่ใกล้มือแต่จับ ได้อย่างอื่นแทน บางอย่าง...คล้ายๆ หัวคน... โอริฮาระ อิซายะในสภาพเมาขี้ตาขมวดคิ้วเข้าหากันราวกับมึนงง ดวงตาสีแปลกปรือเริ่มขึ้นมาอย่างเชื่องช้าพบใครบางคนนอนอยู่ข้างกาย...ชายผู้แสนจะชื่นชอบมนุษย์ที่ว่ากันว่าสมองไวนั่นหนาบัดนี้กับนึกคิดสิ่งใดที่เชื่องช้านัก เมื่อเพ่งมองคนที่หลับอยู่ตรงหน้าในหัวประมวลผลติดขัดก่อนที่จะได้คำตอบออกมา

 

 

 

“ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

 

 

 

ทะ..ทำไมคนคนนี้มาอยู่ในห้องชั้นล่ะเนี่ยยยย

 

 

 

“หนวกหูชะมัด...คนจะหลับจะนอน...”เสียงทุ่มบ่นพึมพำของเฮย์วาจิมะ ชิสึโอะที่ลุกขึ้นโผล่พ้นผ้าห่ม ใครบางคนที่เห็นเพื่อนร่วมเตียงแล้วตาโตเท่าไข่ห่านปากสั่นถามแทบจับใจความไม่ได้

 

 

 

“ล..แล้ว..ท..ทำไม ชิ...สึจัง...มาอยู่ที่..นี่”คำถามตะกุกตะกักหลุดลอดออกจากริมฝีปากบาง ใบหน้าตระหนกชวนขำไม่น้อย แน่นอนว่าหากไปบอกใครในอิเคะบุกุโระคงจะไม่มีใครยอมเชื่อแน่นอน ว่าตัวแสบอย่างโอริฮาระ อิซายะ ตอนนี้ในสมองไม่ต่างกับลูกโป่งแตกอีกทั้งแผนต่างๆ ที่มักจะอยู่ในหัวของเขามันกลายเป็ยศูนย์ เมื่อกับว่าเพื่อนร่วมเตียงของตนเป็น เฮย์วาจิมะ ชิสึโอะ คนที่ถูกมองด้วยความตะลึงงัน หาวเบาๆ และเกาหัวแกรกๆ ราวกับว่าไม่ใส่ใจนัก

 

 

 

“ก็ที่นี่ห้องชั้น...ชั้นก็ต้องอยู่ที่นี่น่ะสิ?”เสียงตอบงัวเงียทำเอาดวงตาสีแปลกทั้งคู่มองเลิกลักไปมาด้วยความงุงงง สภาพห้องรอบๆ บอกอิซายะว่าไม่ใช่ห้องเขาแน่ๆ ริมฝีปากหนาของชิสึโอะกระตุกเล็กๆ ดวงตาสีน้ำตาลฉายแววขบขันอัปกริยาของคนตัวเล็กตรงหน้าน้อยๆ

 

 

 

“หรือว่าเพราะเคยมาแต่ตอนกลางคืน แกก็เลยจำไม่ได้หรือไง?”

 

 

 

หนึ่งคำถามบลัฟเข้าที่ขั้วหัวใจแทบจุกถึงลิ้นปี่ ร่างเล็กที่มองลอกแล่กชะงักกึก ผิวขาวนั่นขึ้นสีระเรื่อ ในหัวเริ่มตีกันมั่วจับต้นชนปลายไม่ถูกอย่างน่าพิศวง นั่นทำให้เจ้าของห้องอดยิ้มกว้างออกมาไม่ได้

 

 

 

นานๆ ทีไอ้เห็บนี่ก็ทำตัวน่ารักดีนี่หว่า..

 

 

 

“ช...ชิสึจัง บ้า!!!!!!!!!!!!!”

 

 

 

คนร้องตะโกนหน้าแดงแจ๋ ทำเอาใครบางคนยิ้มกว้างขึ้นอีกอย่างลืมตัวราวกับว่าเป็นมาโซคิส(?)ก็ไม่ปาน อาจเป็นภาพประหลาดใจให้แก่ผู้พบเห็นหลายๆ คนแน่นอนหากว่ามีคนมาเห็นเฮย์วาจิมะ ชิสึโอะ กับโอริฮาระ อิซายะที่ตอนนี้อยู่ด้วยกันและไม่มีท่าทีว่าจะฆ่ากันให้ตายไปข้างแม้แต่น้อย ชิสึโอะไม่ได้หยิบอะไรใกล้มือขึ้นมาเขวี้ยง อิซายะไม่พูดจาวกวนยั่วประสาท ช่างเป็นภาพที่ประหลาดเสียจริง

 

 

 

“...”

 

 

 

“...”

 

 

 

เมื่อไม่มีใครพูดอะไรต่อ ในห้องนั้นก็เงียบกริบมีเพียงเสียงของรถยนต์ที่อยู่ไกลออกไปดังแผ่วๆ เท่านั้น ดวงหน้าของอิซายะก้มมองผ้าปูที่นอนสีสะอาดเพียงอย่างเดียว ในห้องที่ปกคลุมด้วยเส้นไหมสีนิลยากจะเดาว่าคิดสิ่งใดอยู่กันแน่ ชิสึโอะเองก็ไม่ได้เดาความคิดของคนอื่นเก่งอะไร เพียงแต่รู้สึกไม่ชอบบรรยากาศตรงหน้าก็เท่านั้น

 

 

 

ไม่ชอบเลยแฮะ...

 

 

 

“เฮ้ย! แกจะเงียบไปถึงไหน”

 

 

 

“...”คนถูกถามไม่พูดตอบเงียบกริบ ทำเอาคนถามอดรู้สึกหัวเสียเล็กๆ ไม่ได้ คิ้วของชิสึโอะ ขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาสีประหลาดยังคงก้มมองลงต่ำนิ่งเช่นนั้น  พลันฟูกนั้นดีดตัวขึ้นอีกเล็กน้อยบ่งบอกว่าร่างสูงนั้นลุกขึ้นไปแล้ว ใบหน้าหวานเงยขึ้นมา นัยน์ตายังฉายแววสับสนมากอยู่ครู่หนึ่ง

 

 

 

“งั้นชั้นไปก่อนนะ..”คำเอ่ยเบาหวิวเสียงจนน่าใสหาย ดวงตาสีน้ำตาลของชิสึโอะจ้องมองเข้ามาในดวงตาสีทับทิบราวกับวางเปล่าเช่นนั้นราวกับย้ำให้อีกฝ่ายมั่นใจในสิ่งที่ตนคิดมากขึ้น เพราะเป็นอย่างนั้นจึงต้องหลบตาก้มมองที่ผ้าปูเตียงเช่นเดิม

 

 

 

ถ้าเกิดชั้นอยู่ชิสึจังคงจะรำคาญสินะ...

 

 

 

“ไม่...”

 

 

 

เสียงคำตอบดังขึ้นพร้อมกับที่นอนที่ยวบลงดวงหน้าหล่ออยู่ใกล้เสียจนจอมวางแผนต้องผงะ

 

 

 

“!!!”

 

 

 

อิซายะเผลอถอยไปติดกำแพงด้วยเพราะอีกฝ่ายที่เข้ามาใกล้เกินไป ซึ่งคนที่กระทำการอุกอาจก็แอบรู้สึกสนุกอยู่มากเช่นกัน ร่างสูงคลานตามเกรียนน้อย(?)ที่ใบหน้ากำลังฉายแววตกใจแบบหาได้ยาก มือแกร่งทั้งสองข้ายกขึ้นเท้ากำแพงกันไว้ไม่ได้คนตรงหน้าหนีไปได้

 

 

 

“แกต้องอยู่ ‘ที่นี่’ จนกว่าชั้นจะอาบน้ำเสร็จ เข้าใจไหม ไอ้เห็บ...”

 

 

 

คำสั่งกึ่งข่มขู่ถูกนำขึ้นมาใช้ ใบหน้าหวานง้ำงอเล็กน้อย ดวงตาสีทับทิมฉายแววขุ่นออกมาอย่างเห็นได้ชัด

 

 

 

“แล้วทำไม ‘เห็บ’ อย่างชั้น ต้องเชื่อฟัง ‘โปรโตรซัว’ อย่างชิสึจังด้วยล่ะ!”

 

 

 

เลิกทรมานความรู้สึกของชั้นซะที อย่ามาทำเป็นเหมือนสนใจชั้นได้ไหม...

 

 

 

“เพราะว่าโปรโตรซัวอย่างชั้นเป็นสามีเห็บอย่างแก...แล้วก็...พ่อของลูกในท้องแกยังไงล่ะ..”

 

 

 

“!!!...”ความรู้สึกว่ากับเครื่องในถูกกวักออกไปด้วยคำพูดนั้น สติราวกับถูกกระชากออกไปความคิดทั้งหมดด้านชาไปทั้งตัว ดวงตาสีแปลกเบิ่กกว้างก่อนที่ชิสึโอะจะใช้มือจับคางมนที่หันมามองหน้าตนเองตรงๆ แล้วถามออกไปหนึ่งคำถามที่เหมือนกับฟาดอีกฝ่ายที่หัวอย่างแรง

 

 

 

“หรือแกจะบอกว่าไม่ใช่ลูกชั้น...?”

 

 

 

“...”ไร้คำตอบจากบุคคลที่ถามไปอิซายะกัดปากของตัวเองแน่น แน่ล่ะ...นอกจากชิสึโอะแล้วตัวเขาเองก็ไม่เคยจะสัมผัสใครอื่นอีก ในหัวตอนนี้กลับนึกคำตอบใดๆ ไม่ออกเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าของชิสึโอะฉายแววมีชัยอยู่น้อยๆ

 

 

 

“เพราะฉะนั้นก็เป็นสิทธิ์ของสามีอย่างชั้นที่จะสั่งแกไง...”

 

 

 

“ไม่หรอก....”

 

 

 

ชิสึจังน่ะ...

 

 

 

“ชิสึจังน่ะ...”

 

 

 

ไม่เข้าใจอะไรสักนิด...

 

 

 

“เกลียดชั้น...”

 

 

 

ไม่เคยสนใจว่าชั้นคิดยังไง...

 

 

 

“จนอยากจะฆ่าให้ตายเลยไม่ใช่เหรอ...”

 

 

 

แล้วชั้นเอง....

 

 

 

ขอบตาของคนพูดร้อนผ่าว น้ำเสียงเบาบางและสั่นเครือราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ อย่างที่ไม่อาจจะควบคุมได้ แม้จะไม่มีน้ำตาสีใสไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว...

 

 

 

ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน...

 

 

 

“...เฮ้อ....งั้น...”ชิสึโอะถอนหายใจออกมาทีหนึ่งราวกับว่ายังไม่ได้เข้าใจอะไรเท่าไหร่นัก มือใหญ่เกาหัวตัวเองสองสามทีก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ดูประหลาดที่สุดในความคิดของคนตรงหน้าออกมา

 

 

 

“ชั้นรักแกแล้วกัน เข้าใจไหม? ไอ้เห็บ”

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

-TBC-

 ใครอ่าน Note ด้านบนแล้วจิ้นอะไรติดเรทหรือเปล่าเอ่ย?

เรื่องนี้มัน"ใส"นะเออว์ ยกเว้นอินโทร

ยังกลับมาในความโศกของอิซาแล้วความรั่ว(?)ของว่าที่คุณพ่อ

ตอนแรกตอนนี้ว่าจะรั่วแล้วเชียวแต่คุณแม่ก็ยังคงอารมณ์อ่อนไหวอยู่ดี

จนอดไม่ได้ต้องเขียนมาเป็นดราม่าเคล้าความรั่วล่ะนะ

ดองฟิคยาวไว้นานมาก.. เรื่องนี้ตั้งแต่วันคริสมาสต์น่ะ

มั่วแต่ตามเก็บเควสอยู่ใครรอฟิคยาวอย่างชิซายะกับทูน่ากินนกต้องขอโทษด้วยนะค๊าTwT

ส่วนเควสก็จะรีบๆ ปั่นเหมือนกันค่ะ<<<แกเผาใช่ไหม

ยังไงถึงจะดูจับปลาแปดหนวด(?)แต่อิร