RinRin-CraZy~*

อย่างที่ทุกคนรู้ๆ กัน ตอนนี้เขตพื้นทีี่ กทม.เกิดปัญหาน้ำท่วมอย่างหนัก

จนประชาชนต้องอพยพกันเป็นการใหญ่

 

อิรินเองก็ต้องอพยพไปที่อื่นชั่วคราว

จึงขอประกาศตัวหายสาปสูญแบบที่ไม่ต้องมีใครสมมติฐาน

เพราะอิรินไม่แน่ใจว่าแถวนั้นไม่ไวไฟว์หรือไม่

 

แต่ก็ขอลี้ภัยไปก่อน

หากที่นั่นมีไวไฟว์อาจจะเจอกันในทวิตเตอร์ของอิริน

หรือไม่แน่อาจจะเจอในเกม

 

บะบายค่ะ แล้วเจอกันหลังน้ำลด

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 

ช่วงนี้มีทั้งเรื่องดีแล้วก็ร้าย น้ำท่วมฝนตกหนาวบางครั้งบางทีก็ฝนตกทั้งๆ ที่อากาศหนาวถึงอย่างนั้นแดดก็ดันออก บอกแทบไม่ได้ว่าเป็นฤดูอะไร ทุกๆ วันเหม่อมองออกไปนอกรถเมล์และรถ ไฟฟ้า ฝูงคนเบียดเสียดกันแออัดด้วยจุดหมายที่แตกต่างกัน บางคนก็เพียงเพื่อไปเที่ยว บางคนก็ไปทำงาน บางคนก็ไปเรียนพิเศษ เช่นเดียวกับชั้นที่ไปเรียนพิเศษเพื่อตัวเอง...แต่ถึงกระนั้นดวงตาสีน้ำตาลเข้มกลับมองผ่านกรอบแว่นและเหม่อมองไปยังด้านต่างด้านนอก ทั้งที่ความคิดล่องลอยไปในความว่างเปล่าแล้วเฝ้าถามตัวเองว่าทำอะไรอยู่....

 

 

 

 

สุดท้ายนี้....

 

 

 

 

ขี้เกียจไปเรียน...อยากเล่นทวิต...อยากเวิ่น...อยากอัพบล็อก....อยากเล่นเกม...อยากแต่งฟิค....อยากนอน....

 

 

 

 

ฮา~มาซะเรียลริตี้ทีเดียว อิรินมาอัพบล็อกเพราะอยากจะบอกทุกคนว่า..."ยังไม่ตายนะจ้ะ"

ชีวิตปิดเทอมที่ต้องไปเรียนนี่มันน่าเบื่อจังเลย ฮือออวววววววววว์ ไหนๆ ก็ไหนๆ ถ้ามีคนทนอ่านถึงนี่จะเขียนเรื่องสั้นของชีวิตวันนี้ที่ดูเหมือนว่าจะทำให้อิรินคนนี้เหวอได้พอสมควรสำหรับวันนี้...มีอยู่ไม่กี่เรื่องเพราะไม่ได้มีสติรับรู้อะไรเท่าไหร่(ฮา)

 

 

 

 

เรื่องแรก...

 

 

 

 

ชั้นยืนต่อแถวที่เคาเตอร์ร้านอาหารร้านหนึ่งย่านตัวเมืองเพื่อซื้ออาหารมาประทังชีวิตยามเที่ยงของตัวเอง ดวงตาของชั้นมองไปเรื่อยๆ พยายามหาอะไรสักอย่างอ่านเพื่อลดความรู้สึกเบื่อหน่ายกับการเข้าแถวสักนิด ไม่นานก้ถึงคิวของฉันที่สั่งอาหาร ชั้นมองหาอะไรสักอย่างที่ไม่กระทบกระเทือนต่อกระเป๋าสตางค์ของตัวเองแล้วชี้ลงไปในใบเมนูที่วางบนเคาเตอร์

 

 

 

 

"BL ไก่ย่างที่นึงค่ะ!"พนักงานประจำเคาน์เตอร์ตะโกนออกมา ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะรู้ตัวไหมว่าชั้นสะดุ้งนิดๆ เอาล่ะ...ชั้นต้องตั้งสติ...

 

 

 

 

"จะไปส่งที่โต๊ะภายใน 3 นาทีค่ะ"พนักงานที่เคาน์เตอร์บอกชั้นที่กำลังงงได้ที่ชั้นรับถาดที่มีแก้วน้ำพร้อมกับป้ายเลขโต๊ะมาแล้วเดินไปหาที่นั่ง ชั้นเดาได้ไม่ยากว่าหน้าของชั้นตอนนี้คงจะเป็นใบหน้านิ่งเฉยพอดู แต่ถึงกระนั้นในใจกลับวุ่นวายสุดๆ แน่ล่ะพวกคุณที่ติดตามบล็อกของชั้นน่าจะรู้นะว่าชั้นกำลังนึกถึงอะไร?

 

 

 

 

ชั้นนั่งนิ่งๆ อยู่สักพักก่อนตัดสินใจกันไปถามพนักงานอีกคนที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่ใกล้ชั้น..

 

 

 

 

"พี่คะ BLนี่ ย่อมาจากอะไรเหรอคะ"

 

 

 

 

พนักงานคนนั้นนิ่งไปนานพอดูเธอถามทวนชั้นครั้งหนึ่งแล้วนิ่งคิดไปอีก ชั้นเองที่เฝ้าลุ้นคำตอบแอบนึกในใจว่าคงไม่ใช่อย่างที่ชั้นคิดใช่ไหม?

 

 

 

 

"เป็นซอสที่ใช้ย่างไก่ของร้านค่ะน้อง เรียกย่อๆ ว่า BL"

 

 

 

 

พอได้คำตอบแบบนั้นชั้นบอกไม่ถูกว่าตัวเองโล่งอกหรือเสียดาย แต่ก็นะ...มันจะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ! ชั้นพยักหน้าครั้งหนึ่งพลางกล่าวขอบคุณ แล้วหันมาสนใจอาหารตรงหน้าของตัวเองอีกครั้ง..แต่ทว่า...

 

 

 

 

"BL เกี๊ยวกุ้งที่นึงค่ะ!"

 

 

 

 

หะ...ซอสย่างไก่ที่นี่ใช้ย่างเกี๊ยวด้วยเหรอคะ!!!

 

 

 

 

-----------

 

 

 

 

ร้านดังกล่าวที่ว่านี้มันก็คือร้านเชสเตอร์-ปี๊บ- นั่นล่ะนะ

ทุกคนคิดเหมือนกันใช่ไหม 

BLน่ะ..BL...

 

 

 

 

ความจริงก็มีเรื่องไร้สาระอีกเรื่อง..

 

 

 

 

ชั้นยืนรอลิฟต์ที่ชั้นล่างของตึก ดวงตาของชั้นเพ่งมองที่หมายเลขบอกชั้นของลิฟต์ที่เคลื่อนไปอย่างเชื่องช้า เมื่อลิฟต์ถึงชั้นที่ชั้นต้องการแล้ว ชั้นจึงเลื่อนไปมองแล้วพบว่ามือผู้ชายอีกคนหนึ่งยืนอยู่ด้วยเช่นกัน เขากำลังมองป้ายบอกทางอยู่ ชั้นไม่ได้สนใจนักเพียงแต่เดินก้าวเข้าไปในลิฟต์แล้วมองหน้าเขา บางทีชั้นก็คิดว่าเขาอาจจะต้องการช่วยเหลือสักหน่อย...ชั้นกดลิฟต์ให้เปิดค้างไว้แล้วมองที่เขาด้วยแววตาที่กำลังบอกว่า "สงสัยว่าคุณกำลังทำอะไรของคุณ..."เผอิญแท้ๆ เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับชั้นพอดี เขารีบเดินตรงมาทางชั้นแล้วชี้ไปที่ใบปลิวใบหนึ่งชั้นรู้แน่ว่ามันคือภาษาญี่ปุ่น จริงๆ แล้วชั้นไม่ทันฟังเขาถามแต่ชั้นก็ตอบไปว่า

 

 

 

 

"san[3]"เขามองหน้าชั้นก่อนทวนคำพูดของชั้นจริงๆ แล้วชั้นอยากบอกว่า"ชั้น 3" แต่ด้วยสถานการณ์ฉุกเฉินชั้นชั้นบอกได้เลยว่า ตัวเองลืมไปแล้วว่าคนว่าชั้นที่ ภาษาญี่ปุ่นนั้นมันพูดว่ายังไงเขาพูดบางอย่างรัวๆ ชั้นแน่ใจว่ามันเป็นภาษาอังกฤษที่สำเนียงญี่ปุ่นสุดๆ ชั้นอยากบอกเขาว่า สำเนียงญี่ปุ่นพูดภาษาอังกฤษคิดเหรอว่าชั้นจะรู้เรื่อง...ลิฟต์ได้ปิดตัวลง ชั้นกดชั้น 3 ในเขาทันที เขายังคงทำหน้างงๆ ต่อไป จนถึงชั้นสาม ชั้นก็ต้องเดินนำและพูดกับเขาไปว่า

 

 

 

 

"xxxha sokoni arimasu[xxxอยู่ตรงนั้น]แน่ล่ะเขาตอบขอบคุณชั้นเป็นภาษาอังกฤษที่ค่อนข้างจะไม่รู้เรื่องอีกครั้งชั้นจึงบอกเขาไปเป็นภาษาของเขาว่าไม่เป็นไร...

 

 

 

 

ตกลงแล้ว...ใครเป็นคนญี่ปุ่นนะ..?

 

 

 

 

------------

 

 

 

 

ข้าน้อยมึน...orz...

อยากบอกท่านผู้นั้นว่าช่วยพูดญี่ปุ่นที่เถอะ ฟังไม่รู้เรื่อง

นึกถึงตอนคุยยุ่นกับคนอังกฤษเลย ฮือ...orz...

เป็นอะไรที่ไม่รู้เรื่องมากๆ..

ดีนะจำใบปลิวได้...

 

 

 

 

อยากอัพฟิคจัง...

 

 

 

 

เฮ้อ...orz..

 

 

 

 

P.s. 12หางใครจิ้นลิงหมาบ้างงงงงง เชิญชวนที่นี่เป็นฟิคที่ข้าน้อยกับน้องกวางช่วยกันแต่ง...เหมือนน้องกวางจะลงตอนที่สองไปแล้วด้วยล่ะ ;w;